در دياری که در او نيست کسی يار کسی

کاش يا رب که نيفتد به کسی کارکسی

کاش با مهربونيمون غصه هارو کم بکنيم
رشته های عشقو تا هميشه محکم بکنيم
کاش بشينيم پای صحبت اونا که بيکسن
اگه درد دل کنن به آرزوشون ميرسن
کاش تو عصری که همش سنگيه و آهنيه
بگيم از چيزايی که خوبه ولی رفتنيه
کاش هنوز دير نشده قدر همو خوب بدونيم
نکنه دير بشه تا ابر پشيمون بمونيم
کاش که اين جمله هيچ موقع ز يادمون نره
(آدمی چه خوب باشه چه بد باشه مسافره)
خلاصه اينکه کاشو کاشتن در نيومد

مرد از راه چشم و زن از راه گوش به دام ميافتد  .

دوری ، عشق را شدت ميبخشد و نزديکی ،قوت  .

پيری مانع از عشق نيست اما عشق تا حدودی مانع از پيريست .

هرگز ندا نستم چگونه ستايش کنم تا آنکه آموختم  .

عشق ناتمام ميگويد: من تو را دوست دارم چون به تو نياز دارم  .

عشق تمام ميگويد: من به تو نياز دارم چون تو را دوست دارم  .

درحساب عشق يک + يک مساوی است با همه چيز و دومنهای يک برابرهيچ  .

عشق چيزی جزيافتن خويش در ديگران و شادکامی در شناخت نيست  .

عشق همانند پروانه ايست که اگر سفت بگيری له ميشودو اگر سست بگيری ميگريزد .

عشق چون ميوه است. ممکن است خوب به نظرآيد اما تا وقتی که نرسيده آن را گاز نزن.

عشق چون ساعت شنی است . با خالی شدن مغز، قلب پر ميشود .

عشق غلبه خيال بر خرد است  .

مرد به کرات عشق ميورزد ، اما کم . ولی زن به ندرت ،اما بسيار  .

مردها همواره ميخواهند اولين عشق يک زن باشند و زنها دوست دارن آخرين عشق يه مرد باشند .

تنها پاداش عشق ، تجربه عاشقی است  .

با عشق وشکيبائی چيزی ناممکن نيست  .

عشق، قانون نمی شناسد ودوست داشتن  ، اوج احترام به مجموعه ای از قوانين عاطفی است .

عشق ، معيارها را بهم می ريزد و دوست داشتن برپايه ی معيارها بنا ميشود .

عشق ،ويران کردن خويشتن است  و دوست داشتن ساختنی عظيم .

عشق فوران می کند چون آتشفشان و سرازير ميشود چون آبشاری عظيم و دوست داشتن جاری ميشود چون رودخانه ای بر بستری با شيب نرم  .

عشق ناگهان  وناخواسته شعله ميکشد و دوست داشتن از شناختن وخواستن سرچشمه می گيرد .

عشق دق الباب نميکند،مودب نيست ، حرف شنو نيست ، درس خوانده نيست ، درويش نيست .

سربزير نيست ،مطيع نيست ، عشق ديوار را باور نميکند، کوه را باور نميکند ، گرداب را باور نميکند، مرگ را حتی باور ندارد . /

من تموم قصه هام قصه تــــــوست

اگه غمگينه اون از غصه تــــــوست       

يه دفعه مثل يه گل رفتی تو دست خزون

سيل بارون و تگرگ ميـومد از آسـمون

بردمت تــو گلخونه که نريزه روی سرت

تا يه وقت خيس نشه بشکنه بال و پرت

نشکنی زير تگرگ , نريزه از تو يه برگ

من تموم قصه هام قصه تــــــوست

اگه غمگينه اون از غصه تــــــوست       

يه دفعه مثل يه شمع داشتی خاموش ميشدی

اگه پروانه نبود تــــو فراموش ميشدی

آره پـروانـه شـدم کـه پرام سوخته شده

که آتيش دل تــو به دلــم دوخته شده

که بسوزه پر و بالم که راحت بشه خيالم

دارم از تو مينويسم تو که غم داره نگاهت

اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برايت

آنقده ميگم تا خسته شم , با عشق تو شکسته شم